*Mercutery*

ย้ากกกกกกกกกก ขอสครีมนิยายสักเรื่องเหอะ ขึ้นมาว่าเจ้าหมากะแมวเปอร์เซียก็น่าจะรู้กันนะว่าเรื่องไหน

อ่านตัวอย่างในบอร์ด+อ่านคอมเม้นท์ชาวบ้าน ทำให้ความอยากอ่านเพิ่มขึ้นเป็น3เท่า เมื่อวานหลังเลิกเรียน ก่อนไปดูหนัง(national treasure) เลยไปสอยมาซะ กลับมาถึงก็รีบอ่านการบ้งการบ้านไม่ทำ55(เรียนวันแรกก็สั่งรายงานเลยอะไรฟระ)

ต่อไปนี้เป็นสปอยแน่นอน

ย้ากกกกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกกกกก เศร้าาาาาาาาาาาา อ่านแล้วบีบคั้นจริงๆ เราอ่านแล้วอินโคด ถ้ากรูsensitiveกว่านี้คงร้องไห้ไปแล้ว คนแต่ง+คนแปลใช้ภาษาดีมากๆอ่ะ บรรยายความรู้สึกนายเอกซะเห็นภาพ เศร้าตามน้องแมวเปอร์เซียอย่างแรง

เจ้าหมา- อีเสะโง่วววววว กระบือ ควายยยยย กรี๊ดดดดด อ่านแล้วอยากจะตบหัวมัน โอ้ยยยยย ตอนแรกก็สงสารแกอยู่หรอกที่โดนนายเอกดูถูกซะสารพัด แต่หลังมาเจอสิ่งที่แกทำกะนายเอกแล้ว ความสงสารช่่วงแรกๆหายวับไปหมด ทำไมแกถึงโง่ได้ขนาดนี้

น้องแมวเปอร์เซีย- อุเคะราชินีโกดเลยแก โดยเฉพาะแรกๆ แรกๆอ่านแล้วหมั่นไส้พี่แกมากกก หลงตัวเองสุดๆ พูดทำร้ายจิตใจคนอื่นสุดๆ แต่มาหลัง สงสารแมวตัวนี้สุดๆไปเลย เป็นคนที่มีความรักในอุดมคติสูงมากๆ แต่พอรักใครก็รักจริง นับถือจริงๆ ทนมาได้ไงตั้ง5ปีฟระ ตรงนี้แหละเราถึงได้อภัยให้พฤติกรรมแย่ๆช่วงแรกๆไปหมด

เราอ่านแล้วเศร้าสุดตอนเล่มสอง เริ่มโฮกตั้งแต่ น้องแมวสารภาพรักแล้วอีตาหมาโง่นั่นไม่เชื่อ โอ้ย กรูจะบ้า ถ้าแกคิดดูดีๆนะ ว่าคนที่หยิ่งในตัวเองมาตลอด อยู่ๆมาอ้อนวอน สารภาพหมดเปลือกว่ารักขนาดนั้น ทำไมถึงไม่เชื่อฟระ โอ้ย อ่านแล้วอยากตบหัวมันจริงๆ ยิ่งพอผ่านไปหนึ่งปี ดันมามีแฟนหน้าตาเฉย ไหนบอกว่ารักนายเอกไงฟระ อ่านตอนนั้นแล้วจุกแทนนายเอกจริงๆ แต่น้องแมวก็น่านับถือตรงที่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น เรี่ยกว่าความรักนี่ช่างมีอิทธิพลมหาศาลจริงๆ พอสี่ปีผ่าน(แอบช็อค ผ่านไปตั้ง4ปีเชียวเรอะ) น้องแมวก็ยังใจดีฝากศัตรูหัวใจตัวเองเข้าทำงานอีก อ้ากกกก ไอ้หมาโง่ ไม่เห็นความดีมั่งรึไงฟระ

เศร้าสุดขีดก็ตอนที่ นายเอกไปที่บ้านหลังจากโดนกดเพราะไอ้หมาโง่เมาเพราะถูกแฟนทิ้ง แต่พี่แกดันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นซะงั้น อ่านแล้ว รู้สึกเหมือนที่คนแต่งบอกจริงๆ เหมือนโลกสลายลงตรงหน้า ถ้าเป็นกรูเจอแบบนี้ กรูก็คงทนไม่ไหวแล้วเฟร้ย แล้วยิ่งมาตอนที่ บอกลาทางโทรศัพท์นี่ อ่านแล้วสงสารน้องแมวจับจิต แต่มันรู้สึกได้จริงๆ ว่า "ไม่ไหวแล้ว มันเกินพอแล้ว"

เลยแอบหมั่นไส้ว่าทำไมพี่แกยอมคืนดีด้วยง่ายจังฟระ มันน่าจะงอนให้นานกว่านี้สิฟระ ให้อภัยง่ายไปแล้วเฟร้ย แต่ก็นะ ก็รักมากขนาดนั้น แถมยังรอมาตั้ง5ปีแล้วด้วย ยังดีที่เรื่องนี้มันจบแฮปปี้ ถ้ามันไม่แฮปปี้ล่ะก็เราคงสาปส่งไอ้หมาโง่นั้นไปอีกนาน เหอะๆ

ตอนหลังแอบคิดนิดๆว่าทำไมเจ้่าหมานี่มันดูเจ้าเล่ห์ขึ้นฟระ ไหนบอกเป็นคนซื่อไง แอบชอบฉากตอนจบมันน่ารักดี55

ส่วนเสี่ยวหัวนี่แอบตกใจดันไปคบกะสาวรุ่นป้าซะงั้น นึกว่ามันเปลี่ยนอาชีพเป็นโฮสต์ซะอีก55 

//อินเกินไปป่าววะกรู

พูดถึงหนัง National Treasure เป็นเรื่องที่เล็งว่าจะดูตั้งแต่ก่อนปีใหม่ แต่กว่าจะได้ดูก็55 หนังสนุกนะ เราชอบอยู่แล้ว actionผจญภัยแบบนี้ ไปดูปฎิภาณไหวพริบของพระเอก แอบทึ่งตอน ตั้งใจฝ่าไฟแดงเพื่อให้กล้องเก็บภาพไอ้แผ่นหินนั่นไว้ แล้วไปดึงภาพมาดูทีหลัง ช่างคิดได้== ส่วนไอ้ไรลีย์ก็เก่งเว่อร์ พี่แกแฮกเข้าระบบรัฐบาลได้ง่ายๆเลยรึไงฟระ ดูเรื่องนี้แล้วคิดถึงความสมจริงสินะ55 ดูเอาคลายเครียด มุกฮากระจาย55 ดูแล้วก็อยากกลับไปดูภาคแรก คือลืมเรื่องภาคแรกไปหมดแล้ว ว่ามันหาสมบัติอะไรกันฟระ คิดไปคิดมาก็ไปตีกะเรื่องอื่นเลยสับสนว่าภาคที่แล้วมันเป็นไง สงสัยต้องไปค้นแผ่นที่บ้านมาดูใหม่

ว่าแต่ไอ้ หน้าที่47 นี่มันอาร้ายยยยย คาใจว้อยยยยยยยยย 

ย้ากกก เปิดเรียนแล้ว เซ็งชีวิตตตตตต เรียนเช้าทั้งเสาร์อาทิตย์ ขี้เกียจตื่นว้อยยย

edit @ 13 Jan 2008 21:45:32 by Mercutery